“የትየለሌዎቹ”

በግዛው ለገሠ እነዚያን የለሰለሱ ጉንጮቿን እንድዳብሳቸው ይጠቁመኝና የጨበጥኩትን ቦክስ እንድፈታ ያደርገኛል፡፡ ኋላ መሀሉ ላይ ስርጉድ ያለበትን የግራ ጉንጯን ብዬ ቀኝ እጄን ብሰድ … “የምን መዳበስ ነው… በጥፊ በላት እንጂ!!” ሲለኝ ክው እላለሁ፡፡ ሌላ ጊዜ ደግሞ አፌን አሞጥሙጬ የስድቡን ናዳ ላወርድባት ስቃጣ… “ተው እንጂ ተረጋጋ፣ እነዚህ የሚበሉ ከንፈሮቿን ተመገባቸው” ይለኛል፡፡ እኔም የእርሱን ምክር መስማት አያርመኝ ከንፈሮቼን … Continue reading “የትየለሌዎቹ”